Cockies Meiden

Cockies meiden in actie met ParkinsonNL!

Opgehaald

1.225
61% bereikt van het totaalbedrag € 2.000

In 2018 kreeg Cock, mijn man, onze vader en opa, de diagnose Parkinson. Op dat moment hadden we geen idee wat er op ons af zou komen. 'Het is niet dodelijk', zei hij direct om ons gerust te stellen, 'Je kunt er nog jaren mee leven'. Niets bleek minder waar. Hij holde achteruit: stijfheid in zijn spieren, steeds moeilijker lopen, geen balans, moeilijker praten, bijna geen mimiek meer in zijn gezicht. Wat hebben we van dichtbij gezien hoe deze ziekte zijn leven overnam, ons leven overnam. Hoe hij langzaam verdween in dit stijve lijf: van binnen was hij nog steeds Cockie, maar van buiten was hij bijna niet meer zichtbaar, op de twinkeling in zijn ogen na. Het is vreselijk om aan de zijlijn toe te kijken hoe iemand langzaam verdwijnt. Hij heeft er alles aan gedaan om de ziekte te remmen, maar het mocht niet baten. Vooralsnog is er geen genezing mogelijk. Geen remming van deze symptomen...

Maar... Er is hoop... Dat we door meer onderzoek Parkinson kunnen afremmen, ooit genezen en/of voorkomen. Daarom komen wij nú in actie. Om geld in te zamelen voor wetenschappelijk onderzoek. Steun jij ons?


Bekijk alle

Somewhere over the rainbow🌈

15-06-2024 | 16:41 Uur
Somewhere over the rainbowAls het regent én de zon schijnt🌈   Regen, zon, regen, zon. Jas aan, uit, aan, uit. Zonnebril op, af, op, af…  Als het regent én de zon schijnt, dan heb je nog steeds een stel vrolijke meisjes die fluitend de 15 km lopen. Paps vandaag was je meer voelbaar dan ooit. Wat zul je gelachen hebben als wij weer een poging waagden om met hevige wind een plakkerige poncho aan te trekken. We zagen eruit als een stel verzopen oempa loempa’s, maar hebben weer een mooi tochtje gewandeld. Koedijk in, langs de scouting en daarna snel terug naar Alkmaar. Want daar stond de gezelligheid op ons te wachten: Braziliaanse percussie, nóg meer Nederlands talige smartlappen (of eigenlijk dezelfde als gister, eergister en de dag ervoor… het repertoire is wat beperkt;)), een snoepje hier en daar, spandoeken, juichende en klappende toeschouwers. Onderweg kwamen we een leuke jonge knaap tegen die ons (lees: Leonie) zijn liefde… euh steun kwam betuigen en helemaal uit Oosthuizen naar Alkmaar is gereden voor live support.  Na een zoveelste keer onze poncho te hebben verwisseld voor een zonnebril, zijn we in onze t-shirts de binnenstad weer in gewandeld, een extra rondje door de winkelstraten gelopen en toen snel het Waagplein op! Al dansend zijn we de finish over gegaan, arm in arm, zij aan zij. Onder de finishlijn hebben we even naar pap gezwaaid en hem bedankt. Voor zijn aanwezigheid, zijn support en zijn liefde. Een klein traantje werd weggepinkt want wat is het gemis dan voelbaar. Lieve pap, deze is voor jou❤️ In traditie hebben we op het terras afgesloten met skuumkoppe en bitterballen.   Het zit erop lieve mensen. Deze vierdaagse is rond. Het was bijzonder om dit met elkaar te doen. Zo vlak na het heengaan van pap. Wat een emotionele, mooie belevenis om vier dagen zo intensief te wandelen met elkaar met pap in gedachten. Cockies meiden going strong!    Wat houd ik veel van jullie, lieve meisjes! Wat ben ik dankbaar dat we dit met elkaar doen!